Als we aan het merk met de drietand denken, flitst door ons hoofd een V6 die brult als een Italiaanse operazanger met een espresso te veel, of een V8 die klinkt alsof hij ruzie heeft met een peloton wielerterroristen die op een Alpencol de ganse rijbaan innemen. De GranTurismo Folgore? Die fluistert. Of beter: hij zoemt als een strakgespannen elektrische viool… beheerst, elegant, maar met net genoeg spanning om te laten voelen dat hij elk moment kan overslaan in de pure chaos van een echte Stradivarius.
Stilte is het nieuwe lawaai
Het eerste wat opvalt wanneer je het gaspedaal vloert: het ontbreken van drama… auditief dan toch. Geen knallende uitlaten, geen theatrale explosies. In plaats daarvan krijg je een futuristisch geluid dat ergens zweeft tussen sciencefiction en subtiele intimidatie. Maar vergis je niet: onder die stilte schuilt pure agressie.
Met drie elektromotoren, één vooraan, twee achteraan, pompt deze elektrische Italiaan meer dan 760 pk en een krankzinnig koppel van 1.350 Nm richting asfalt. Resultaat? 0 naar 100 km/u in 2,7 seconden en een top van, hou u vast, 325 km/u. Dat is geen acceleratie meer, dat is teleportatie met spierballen.
Een gentleman met een duister kantje
Wat deze GranTurismo bijzonder maakt, is zijn dubbele persoonlijkheid. Op de snelweg gedraagt hij zich als een perfect opgevoede aristocraat: comfortabel, stil en beheerst. Maar geef hem een slingerweg en hij verandert sneller van karakter dan een Bond-schurk in de laatste scène.
De twee achterste elektromotoren werken onafhankelijk van elkaar, wat betekent dat elk wiel exact krijgt wat het nodig heeft. Torque vectoring op z’n Italiaans: elegant, maar met een mes tussen de tanden. Bochten worden geen obstakels, maar uitnodigingen.
La dolce vita, maar dan elektrisch
De looks? Bloedmooi! De voorkant lekker agressief met een grille die je doet denken aan een hongerige PacMan die je komt oppeuzelen en lijnen en derrière waar zelfs Monica Belucci stikjaloers op kan zijn. En niet alleen Belucci als we zowat alle omhoog gestoken duimpjes van een week bij elkaar tellen. Het is een gewild bazeke, deze Folgore.
Binnenin blijft Maserati trouw aan zijn roots. Denk: Italiaans maatwerk, hoogwaardige materialen en een cockpit die aanvoelt als een lounge met ambitie. Leder, alcantara, finesse en technologie dansen hier samen een Tarantella.
Geen klinische minimalistische EV-sfeer, maar warmte met een digitale twist. Alles klopt, op een paar kleine details na, en je voelt dat dit geen auto is die gebouwd is om indruk te maken op spreadsheets, maar op mensen. De zitpositie? Heerlijk laag. Alsof je niet in de auto zit, maar er deel van uitmaakt. Alsof je samensmelt met het asfalt.
De T van “Touché”
Technisch gezien doet Maserati iets wat weinig merken durven: ze denken na. De batterij (92,5 kWh, waarvan zo’n dikke 80 kWh bruikbaar) ligt niet plat onder de vloer zoals bij de meeste EV’s. In plaats daarvan vormt ze een T-structuur doorheen de auto.
Gevolg? Een lager zwaartepunt, betere balans en een rijervaring die dichter aanleunt bij een klassieke sportwagen dan bij een doorsnee elektrische slee. Het is een detail dat je niet ziet, maar wel voelt en daar draait het hier om.
Praktisch? Niet echt. Is dit belangrijk? Nog minder.
Ja, hij heeft vier zitplaatsen. Nee, je gaat er geen vier volwassenen van onze afmetingen met plezier in meeritsen. Ja, de koffer is bruikbaar. Nee, mevrouw gaat moeten kiezen welke outfits ze op een verlengd weekend naar Knokke zal kunnen inpakken want laat duidelijk zijn dat ze niet haar ganse kleerkast er in weggemoffeld krijgt. Over Knokke, later nog iets meer. Om terug tot het punt te komen, dit is geen auto voor rationele beslissingen. Dit is een auto voor mannen (of vrouwen) die hun keuzes al gemaakt hebben.
Bereik vs begeerte
Het rijbereik? Officieel zo’n 450 kilometer (WLTP). Realistisch? Met zo’n gemiddeld verbruik dat tegen de 30 kWh/100km lag zo’n 270 tot 350 kilometer (afhankelijk van hoe zwaar je rechtervoet weegt). De Folgore is geen marathonloper maar dat hoeft ook niet. Dit is een sprinter, een geboren verleider. Een machine die je niet koopt om zuinig te zijn, maar om te genieten. En dat genieten maakt iets teveel plaats voor korte intermezzo’s aan de snellaadpaal. Want als er één ding is wat wij geleerd hebben? Een tripje op en af naar Knokke, waar we op de stand ‘Range’ reden en nooit sneller piekten dan 130km/u, haalde deze krachtpatser en stroomverslindende Italiaan nét niet.
Hoeft dit een probleem te zijn? Niet echt, het snelladen gaat indrukwekkend vlot dankzij de 800V-architectuur en in een dik kwartier heb je alweer net genoeg bereik om wat verder te spelen… al blijft het een raar gegeven, een Maserati aan de stekker.
Conclusie: hij blaft niet, maar hij bijt wel
Neen, hij is niet zo bruut als de door ons eerder geteste GT2 Stradale, maar de Maserati GranTurismo Folgore bewijst dat elektrische auto’s niet saai hoeven te zijn. Integendeel. Hij mist misschien het theatrale gebrul van zijn voorgangers, maar compenseert dat met brute prestaties, verfijning en een rijervaring die verrassend… emotioneel is. Dit is geen auto voor iedereen. Dit is een auto voor wie begrijpt dat luxe niet altijd luid hoeft te zijn. Soms is stilte gewoon sneller… al heeft die stilte met een vanafprijs van 200.000 euro, zonder opties, ook zijn prijs. Jouw boekhouder? Die wordt er net iets vrolijker van dan op het moment je met die andere Italiaanse V12 thuis kwam.
