Er zijn in dit land drie zekerheden: Iedereen, is bondscoach, belastingen betalen en politici die sneller van mening veranderen dan van onderbroek… en neen, dan hebben we het niet over Petra De Sutter die haar boxershort voorgoed inruilt voor een stringetje…
Neem nu het nieuwe wegenvignet. Op zich vinden we dat nog niet eens zo’n slecht idee. België was jarenlang een gratis Plopsaland van de Europese automobilist. Buitenlanders reden hier vrolijk onze wegen aan flarden, terwijl wij de rekening betaalden via verkeersbelasting, BIV, accijnzen en nog een handvol creatieve heffingen die de overheid door de jaren heen uit haar Plopmuts toverde.
Dat ook Fritz der Duitser, Pierre Le Fransman en Kees den Hollander eindelijk een bijdrage leveren? Prima. Daar gaan we niet moeilijk over doen. Maar zoals wel vaker in België zit de duivel niet in de details, maar in de belastingen. Al lijkt het ons voor de gierige Nederlander misschien ook wel een probleem dat zijn tweemaandelijks uitje naar Antwerpen om te ‘sjoppeuh’ op de Meir ineens een pak duurder wordt en hij ‘noodgedwongen’ bespaart op de horeca. Dat de anders zo snelle jongens bij Horeca Vlaanderen nog geen officiële reactie hebben gegeven, is wat ons betreft even verbazingwekkend.
Geldautomaat
Tegelijkertijd wordt ook onze verkeersfiscaliteit opnieuw op de schop genomen. En dat is meestal politieke code voor: we gaan iets veranderen, maar uiteindelijk zal de gemiddelde automobilist toch weer meer betalen. De auto blijft immers de favoriete geldautomaat van de overheid. Een toestel waar politici al decennialang een bankkaart insteken wanneer de begroting weer eens in het rood kleurt.
Wat ons vooral stoort, is het gebrek aan consequentie. Jarenlang werd de diesel door de politiek behandeld als de incarnatie van het kwaad. Wie met een diesel reed, werd ongeveer even scheef bekeken als mensen die als hobby babyzeehondjes gingen knuppelen op de Noordpool. Mensen kochten massaal een plug-inhybride of een EV. Ook wij.
Propere diesels
Niet helemaal uit vrije wil, geven we toe. De eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat onze vorige diesel namelijk ongevraagd door een nieuwe Belg zonder rijbewijs is meegenomen en prompt perte totale werd gereden. Bij de zoektocht naar een vervanger deden we wat de overheid ons jarenlang aanraadde: we kochten een fiscaal interessante plug-inhybride. Een ‘milieuvriendelijke’ keuze, zo werd ons verteld…
En kijk eens aan: nu blijken diezelfde plug-ins plots minder interessant. Wie had dat kunnen denken? Behalve letterlijk iedereen. De politieke boodschap aan de automobilist is tegenwoordig eenvoudig: koop wat wij vandaag aanraden, zodat we het morgen opnieuw kunnen belasten.
Het mooiste is dat moderne diesels ondertussen vaak properder zijn dan hun imago doet vermoeden. Een hedendaagse Euro 6-diesel stoot lokaal bijzonder weinig schadelijke stoffen uit en produceert vaak minder CO₂ dan een vergelijkbare benzinewagen.
Magische groene wolk
En dan de elektrische auto. Begrijp ons niet verkeerd: elektrisch rijden heeft absoluut zijn plaats en levert over de volledige levensduur in Europa doorgaans een lagere CO₂-uitstoot op dan een benzine- of dieselwagen. Maar het is even intellectueel oneerlijk om te doen alsof een EV uit een magische groene wolk komt gereden. De productie van batterijen, het ontginnen van lithium, nikkel en kobalt en het bouwen van zo’n wagen veroorzaken wel degelijk een aanzienlijke CO₂-uitstoot.
De waarheid is, zoals zo vaak, genuanceerder dan een verkiezingsslogan van drie woorden. Maar nuance verkoopt niet in de politiek. Daar verkoopt vooral de volgende belasting… én het is, we citeren Ben Weyts ‘maar 100 euro’…
Dit bericht op Instagram bekijken
Want dat blijft het echte probleem. Niet het wegenvignet. Niet de diesel. Niet de plug-inhybride. Wel het feit dat automobilisten nooit weten waar ze binnen vijf jaar aan toe zijn. Vandaag krijg je een premie. Morgen een belasting. Vandaag ben je een klimaatheld. Morgen een vervuiler. Vandaag koop je de “juiste” auto. Morgen blijkt dat je opnieuw verkeerd gekozen hebt.
Misschien is dat wel de enige vorm van duurzame mobiliteit die onze politici écht beheersen: duurzaam van standpunt veranderen. En de automobilist? Die mag alweer tanken, laden én betalen.
