Er zijn van die momenten waarop je als Belg beseft dat voetbal veel meer is dan 22 man die achter een bal lopen. Het is vooral een sport waarbij je plots de grootste supporter van Irak wordt. Dat krijg je dus als je na twee speeldagen begint te rekenen.
De opdracht is eigenlijk kinderlijk eenvoudig. Winnen van Nieuw-Zeeland en we zitten gewoon in de 1/16e finales. Punt. Maar omdat wij Belgen allergisch zijn aan simpele scenario’s, bestaat er natuurlijk ook een plan B. Een gelijkspel volstaat misschien ook. Dan moeten we wel bij de acht beste derdes eindigen. Daarvoor moet Spanje zijn plicht doen tegen Uruguay en mag Senegal vooral niet met meer dan drie goals verschil winnen van Irak.
Ja, Irak.
Een land waarvan de gemiddelde Belg tot gisteren enkel wist dat er ooit een oorlog was en dat kebab er lekker is. Vandaag hangen we plots een Iraakse vlag uit het raam en roepen we “Yalla!” alsof we nooit anders gedaan hebben. Straf hoe een WK van een mens een geopolitieke expert maakt.
Dus Rudi Garcia, luister nu eens één keer naar het volk.
Dit bericht op Instagram bekijken
Parkeer. Die. Bus.
Niet gewoon achteruit kruipen. Nee. Zet dat gevaarte dwars over de zestien alsof een chauffeur van De Lijn het stuur heeft neergegooid na een spontane staking. Blaas desnoods de banden plat zodat niemand hem nog kan verplaatsen. Laat Nieuw-Zeeland zich maar kapot tikken rond onze muur van beton.
Want eerlijk? Als een 0-0 ons eventueel verder helpt, dan tekenen wij daar met ons eigen bloed voor.
Onze elf? Die hebben we uiteraard al samengesteld.
In doel zetten we Senne Lammens. Niet omdat Thibaut Courtois niet goed genoeg is, integendeel. Maar een Ferrari laat je ook niet warmdraaien om naar de bakker te rijden. Courtois krijgt rust. Die heeft vanaf de knock-outfase nog werk genoeg tot en met de finale.
Achterin kiezen we voor Brugs beton. Brandon Mechele en Seys brengen de onverzettelijkheid, Arthur Theate doet waar hij goed in is, mensen pijn laten lijden, en Maxim De Cuyper zetten we… rechtsachter.
Dit bericht op Instagram bekijken
“Maar hij is linksachter!”
Klopt. Daarom juist. Krijgt hij opnieuw drie open kansen zoals vorige week, dan moet hij eindelijk eens met zijn linker kunnen trappen. Wetenschappelijk bewezen dat de bal dan meer kans heeft om tussen de palen te vliegen. Al hebben we dat wetenschappelijk onderzoek zelf geschreven op een bierkaartje.
Op het middenveld gaan we voor Amadou Onana en Hans Vanaken. Vanaken omdat Nieuw-Zeeland ongeveer het niveau haalt van een gemiddelde Belgische eersteklasser. Dat is voor Hans hetzelfde als een kind loslaten in een snoepwinkel. Hij gaat tussen die lijnen meer kiwi’s opeten dan Ruben Van Gucht vrouwen versiert.
Daarvoor laten we Kevin De Bruyne, Kevin De Rosse voor de vrienden, dirigeren. Daarnaast Leandro Trossard, omdat iemand statistisch gezien ooit nog eens een goede wedstrijd moet spelen, en Jérémy Doku.
Dit bericht op Instagram bekijken
Over Doku maken we ons trouwens nul zorgen. De man vloog rustig op en af voor de geboorte van zijn kind. Dat betekent dat hij momenteel leeft op adrenaline, babygeluk en gratis champagne. Zijn roze schoenen gaan zoveel snelheid maken dat de VAR straks een snelheidsboete uitschrijft.
Voorin kiezen we voor Fernandez Pardo. Waarom? Omdat we rekenen op de Spanjaarden tegen Uruguay. Dan kunnen we evengoed ook rekenen op een halve Spanjaard voor onze eigen goals. Dat heet internationale samenwerking.
Romelu Lukaku? Die houden we achter de hand. Tien minuten voor tijd mag hij invallen tegen een Nieuw-Zeeland dat dan verplicht alles of niets speelt. Tegen die tijd lopen die verdedigers met de benen vol melkzuur en kijken ze alsof ze net een Ironman achter de rug hebben. Rom hoeft dan alleen nog de schade op te meten.
En stel nu… héél hypothetisch… dat we effectief 0-0 spelen, Spanje wint, Irak doet iets wat zelfs Hollywood te ongeloofwaardig zou vinden en wij glippen als beste derde door?
Dit bericht op Instagram bekijken
Dan begint het echte masterplan.
Geen enkele groepswedstrijd winnen. Vervolgens vijf keer na elkaar gelijkspelen in de knock-outfase. Vijf strafschoppenreeksen winnen dankzij een volledig uitgeruste Courtois die elke penalty pakt omdat hij in de groepsfase amper zijn handschoenen vuil heeft gemaakt. Zo worden we het eerste land ooit dat wereldkampioen wordt zonder een normale wedstrijd in negentig minuten te winnen.
En dan stopt Courtois op zijn absolute hoogtepunt…op dat bij Mishel vannacht na dan.
Slaapwel schatjes.
Cover: ChatGpt
