Ertebrekers is helemaal terug en wel met een derde plaat. Na het debuut Otel, opvolger Crème is er nu Cocon. Medio februari verscheen de single Taboe, een oproep tot openheid en empathie rond mentale kwetsbaarheid. Voor de band is een nieuw hoofdstuk aangebroken. Met het vertrek van Flip Kowlier gaat de band voortaan als duo verder. Volgens eigen zeggen gaf die verschuiving net ruimte.
We spraken met toetsenist en producer Peter Lesage over heruitvinden zonder breuk, schrijven in het West-Vlaams en het evenwicht tussen zomerse grooves en thema’s die schuren. En waarom muziek maken nog altijd in de eerste plaats draait om goesting.
Het was een klein beetje radiostil rond de band, maar nu zijn jullie helemaal terug. Wat maakt dat het moment goed voelde om uit te pakken met een nieuwe plaat?
Het was al een tijd geleden: ons tweede album dateerde van 2019. Dat betekent niet dat we ooit hebben overwogen om te stoppen of om geen nieuwe muziek meer te maken. Integendeel, het idee van een nieuwe plaat is altijd blijven sluimeren. Alleen moest alles op een bepaald moment weer samenkomen. Oorspronkelijk waren we met drie. Met Flip erbij was het vaak een kwestie van plannen en puzzelen omdat hij bezig was met andere projecten zoals ’t Hof van Commerce en zijn solocarrière. Dat zorgde ervoor dat hij begon te twijfelen over zijn rol binnen de groep. Vorig jaar heeft hij uiteindelijk beslist om met Ertebrekers te stoppen.
Hoe kwam dat bij jou en Jeffrey binnen?
Dat gebeurde zonder hard feelings. Het was een puur professionele beslissing die hij voor zichzelf moest nemen. Voor Jeffrey en mij voelde dat moment ergens als een kantelpunt. We hadden plots de ruimte om er nu als duo vol voor te gaan. Er lag al heel wat materiaal klaar en we hadden door de jaren heen massa’s ideeën verzameld. Het was dus geen kwestie van opnieuw beginnen, maar eerder van alles samen te brengen. Sinds januari 2025 zijn we in mijn studio gestart met de opnames van de nieuwe plaat. Bijna een jaar later is het zover. We zijn er enorm tevreden over en blij dat we eindelijk weer met nieuwe songs naar buiten kunnen komen.
Dit bericht op Instagram bekijken
Als je jaren met zijn drietjes op pad bent en nu doorgaat als duo verandert de dynamiek in een band. Ontstaan nieuwe nummers daardoor op een andere manier?
Wanneer mensen onze derde plaat zullen horen, zullen ze meteen merken dat we nog altijd dezelfde muziek maken als voordien. In die zin is er weinig veranderd. Natuurlijk ontbreekt de stem van Flip nu, dat zal ongetwijfeld opvallen. Zijn bijdrage aan Ertebrekers lag vooral in zijn sterke songwriting, iets waar we hem allemaal van kennen, ook uit zijn solowerk. Maar Jeffrey is dat op zijn beurt ook wel en daar heb ik dus veel geluk mee. De kern van de band is nog altijd intact.
Zelf zorg ik vooral voor de muzikale invulling, net zoals op de vorige platen. Wat het DNA van onze songs betreft is er dan ook geen sprake van een breuk, eerder van een logische verderzetting van wat we al deden. We blijven sterk geïnspireerd door de jaren tachtig, door synthesizers en specifieke sounds uit die periode, maar evengoed door hedendaagse producties. Er zit opnieuw een rijke mix van verschillende genres en invloeden in de plaat. In dat opzicht sluit ze mooi aan bij de vorige releases, terwijl ze toch verder bouwt op waar we vandaag staan.
Mogen we zeggen dat er een duidelijkere soul-signatuur is op ‘Cocon’ dan op jullie twee vorige platen?
Jeffrey en ik hebben een vergelijkbare muzieksmaak, vooral als het gaat over soul en funk. Daardoor zitten we vaak op één lijn: wanneer ik bepaalde muzikale keuzes maak, herkent hij dat meteen. Dat werkt goed en zorgt ervoor dat onze referenties altijd mooi samenvallen. Mensen als Stevie Wonder, Diana Ross of Marvin Gaye zijn enkele van de muzikale helden waar we onze inspiratie vandaan halen. Het is fantastisch om die invloeden te kunnen horen in ons werk, dat is ook de richting waar we muzikaal mee verder zijn gegaan.
Vroeger probeerden we die vibe ook al live over te brengen en nu gaan we daar nog meer voor omdat we voor deze plaat met een iets grotere liveband spelen: drie muzikanten uit Brussel en Antwerpen, deels jazzmuzikanten die ook bij andere Belgische bands zoals Yong Yello actief zijn. De nieuwe dynamiek op plaat hebben we bewust doorgetrokken naar de liveband omdat die echt iets extra’s te bieden heeft. Natuurlijk begint alles met een plaat, daarop kan je dan bouwen voor liveoptredens. We hebben daar veel werk in gestoken: het livegedeelte werd helemaal tot in de puntjes uitgewerkt zodat de muziek die we in de studio hebben gemaakt ook op het podium volledig tot zijn recht komt.
Dit bericht op Instagram bekijken
‘Taboe’ is jullie nieuwe single. In dat nummer openen jullie het gesprek over mentale struggles. Het lijkt niet evident om daarover een popnummer te maken?
Over het algemeen zie ik qua thematiek toch een duidelijke lijn op het album. Het gaat vooral over zelfreflectie en onderwerpen die je normaal niet zo snel bespreekt. Het woord taboe is dan op zijn plaats. De nummers richten zich niet op één specifiek thema, maar eerder op dingen die we bij onszelf, onze vrienden of in de media zien gebeuren. We vinden het belangrijk dat wij ons daarover uitspreken, zelfs als dat moeilijk of kwetsbaar is. Zowel Jeffrey als ik hebben zelf zulke periodes doorgemaakt. Het is niet altijd makkelijk geweest, maar door erover te praten en open te zijn, hebben we kracht gevonden. Het leek ons dus logisch om daar nummers over te schrijven en die uit te brengen.
Muziek hoeft immers niet altijd over de zee of de zon te gaan, er zijn ook andere dingen in het leven die het waard zijn om belicht te worden. Op dit derde album zie je dat ook duidelijk terugkomen. De muziek zelf straalt warmte en een zomerse sfeer uit, maar nummers zoals ‘People Pleaser’ en ‘ El Narcistico’ belichten juist ook de tijdsgeest en maatschappelijke observaties. Het nummer Taboe past daar perfect bij: het wil zeker niet met de vinger wijzen, maar eerder reflecteren en aanzetten tot nadenken. Het is een combinatie van zonnige melodieën en diepere, relevante onderwerpen. Dat maakt het album voor ons zo compleet.
Hoe zorg je ervoor dat zo’n gevoelig thema toch past in de Ertebrekers-sfeer zonder belerend te worden?
Het is echt belangrijk dat we niet met de vinger wijzen. De teksten zijn vanuit onszelf verteld, niet gericht naar een specifieke persoon of groep. Het gaat om eigen ervaringen, persoonlijke mening en soms laten we bewust ruimte open zodat mensen zelf een invulling kunnen geven of kritisch kunnen zijn. Dat vinden we belangrijk. Als je het typische Ertebrekers-gevoel wil bewaren, hoort daar ook altijd een muzikale verpakking bij die lichter en vrolijker is dan de inhoud van de teksten. Er zit vaak een soort kitscherige sound of speelse toon in de muziek zodat de balans tussen luchtigheid en ernst goed blijft. Dat maakt dat gevoelige onderwerpen beter binnenkomen zonder dat het te zwaar aanvoelt.
Onze leeftijd en ervaringen spelen daar ook een rol in. We hebben meer levenswijsheid opgedaan en dat inspireert ons om nieuwe muziek te maken. Het verschil met debuutplaat is dat die toen zonder verwachtingen of met een zekere naïviteit werd gemaakt en dat het succes daarna plots kwam. Die ervaring geeft ons nu een ander perspectief: we weten wat werkt, maar durven ook nieuwe dingen proberen.
Dit bericht op Instagram bekijken
Dat succes kwam er met jullie eerste single ‘De zji’. Dat kende een ongelooflijke start. Hoe kijk je daar nu op terug?
We werden door alle radiozenders opgepikt, op een gegeven moment stonden we zelfs op nummer 1 in de Ultratop. Plotseling was er een commercieel succes waar we totaal niet op hadden gerekend. Het was geweldig om dat mee te maken. We hopen dat het misschien nog eens gebeurt, maar eigenlijk zijn we altijd tevreden geweest met wat er op ons pad komt. Alles wat er nu gebeurt, zien we als een cadeautje. We proberen daarbij altijd realistisch te blijven, met de voetjes op de grond. Er is veel gebeurd in de tien jaar sinds onze eerste plaat, de opzet is eigenlijk nog altijd hetzelfde: muziek maken omdat we het leuk vinden en ons ermee kunnen amuseren in de studio of op het podium. Dat gevoel willen we vooral bewaren.
Jullie hebben een patent op oorwormen. ‘De zji’ kwam al ter sprake, ook ‘Eva Mendes’ was dat zeker. Wanneer weet je dat een song hitgevoeligheid heeft?
Persoonlijk ben ik er niet mee bezig, ik ben er ook niet actief naar op zoek. Wat ik wél belangrijk vind, is dat we nummers maken die we zelf graag horen. Wij zijn immers de eerste luisteraars van onze eigen muziek. Het is lastig om een nummer uit te brengen als je het na twee keer horen niet meer wil opzetten. Voor mezelf geldt dat als ik een plaat maak, ik die altijd met plezier wil kunnen luisteren, zonder het gevoel van “ah nee, dat was het toch niet”. Het is fijn een plaat op te zetten die we zelf hebben gemaakt om daar blij van te worden en te kunnen zeggen “Wauw, dat klinkt goed.”
De herinneringen spelen daarbij ook een rol: het samen maken van een nummer met Jeffrey of destijds met Flip blijft iets bijzonders. Die momenten kunnen koesteren en er plezier uithalen, blijft het allerbelangrijkste. Natuurlijk is het mooi meegenomen als een nummer ook een oorwurm wordt voor anderen, maar daar heb je niet altijd controle over. Niet elk nummer wordt een single, niet elke single wordt opgepikt door de radio. Vaak hangt het af van toevalligheden zoals iemand die het nummer tegenkomt en verspreidt. Het mooiste is dat een nummer op zijn eigen manier het publiek kan vinden en dat het zo een eigen plek krijgt.
Dit bericht op Instagram bekijken
Hoe ontstaan song bij Ertebrekers?
Een typische schrijfsessie bij ons kan op veel verschillende manieren beginnen, eigenlijk zijn al die manieren goed. Soms start het met een idee of demo die Jeffrey meebrengt, soms met een gesprek. Vaak gaat dat over alledaagse dingen als “Wat heb je gisteren gedaan?” “Ah, je bent net terug uit Zuid-Frankrijk, daar kunnen we een nummer over maken.” Het kan heel spontaan ontstaan of juist heel gericht. Jeffrey komt binnen met een tekst en wat akkoorden op gitaar. Dan luister ik, denk na over een groove of sfeer, misschien iets Motown-achtig, en ik begin te programmeren of iets op piano uit te proberen.
Vaak werken we zo’n idee in één dag helemaal uit tot een volwaardige demo. Het mooie is dat de meeste nummers op die manier vrij snel ontstaan. Uit elke sessie komt wel minstens één song voort. Dat gaat vlotter dan wanneer je alles alleen zou moeten doen. Het werkt ook omdat onze rollen duidelijk zijn en elkaar aanvullen. Jeffrey is echt de tekstschrijver en zanger, ik neem vooral de productie, arrangementen en muzikale invulling voor mijn rekening. Het mooie is dat het op veel manieren kan ontstaan. Zolang er uiteindelijk een goed nummer uitkomt, werkt het.
Straks mogen jullie die nummers ook live spelen. Hoe anders zal het zijn om zonder Filip, die toch wel een beetje als BV het uithangbord was, niet meer te zien op het podium?
Vorige maand hebben we een try-out gedaan zonder Flip. Het was al eventjes geleden dat we live hadden gespeeld. Het voelde anders, want Flip had ook echt een belangrijke rol als muzikant in de groep. Tegelijkertijd geeft het misschien meer ruimte aan Jeffrey om zijn ding te doen als zanger en performer. Hij doet dat echt uitstekend. Na de try-outs kwamen veel mensen naar ons toe om te zeggen hoe goed ze het vonden. Ik had eerlijk gezegd niet het gevoel gehad dat er iets ontbrak zonder Flip. Wij geven gewoon het beste van onszelf op het podium, dat is uiteindelijk de essentie. De bezetting is veranderd, maar de geest van de groep is live grotendeels hetzelfde gebleven. Bovendien is de liveband nu iets uitgebreider dan vroeger, wat zorgt voor extra dynamiek. Er is veel om naar te luisteren en te kijken, dat maakt het optreden interessant en energiek.
Hoe reageerde het publiek op die nieuwe nummers tijdens de try-outs?
Dat was best spannend, het was de eerste keer dat we de nieuwe nummers voor een publiek brachten. Ik had wel het gevoel dat er goed geluisterd werd naar de teksten. Het gaat erom dat mensen een connectie kunnen voelen met een nummer. Het helpt natuurlijk dat we in het West-Vlaams zingen en onze try-outs ook in die provincie zich afspeelden. Daardoor merkten we dat er echt een soort band ontstaat met het publiek, mensen herkennen zich in bepaalde nummers. Niet alleen door het dialect, maar ook door de onderwerpen die we aansnijden. Het West-Vlaams maakt dat vaak nog directer en authentieker overkomen. Je eigen dialect geeft iets extra’s zeker live. Je bereikt makkelijker mensen en het voelt super authentiek. Niets komt dichter bij jezelf dan zingen in je eigen taal en een tekst overbrengen. Die ervaring hebben we trouwens ook al eerder gehad toen we in Limburg speelden. Zelfs als mensen niet elk woord verstaan, voelen ze toch de intentie en de emotie. Authenticiteit is daarin cruciaal: het publiek voelt wat je wil overbrengen, dat is wat uiteindelijk het verschil maakt.
Een opvallend nummer op de plaat is El Narcistico niet alleen omwille van de titel, maar ook het thema. Hoe bewust spelen jullie met dat verschil tussen zelfvertrouwen en zelfoverschatting?
Ik ga er eerlijk over zijn: dat is mijn achilleshiel. Ik denk dat iedereen dat wel herkent, zeker als het over zelfvertrouwen gaat. Er zijn dagen dat ik denk: “Ja, dat is echt goed gelukt.” Ik ben een gevoelige jongen, soms is het moeilijk om bepaalde dingen te zeggen of emoties over te brengen. Gelukkig zijn we er allebei bewust van dat het belangrijk is, ook als man, om over gevoelens te kunnen praten en om te kunnen zijn wie we echt zijn. Dat is volgens ons de sleutel om elkaar beter te begrijpen en meer balans te vinden onder elkaar. Als je die gevoelens ook nog eens zingt en schrijft, maakt dat het proces alleen maar sterker. Ik heb altijd ervaren dat mensen moeilijk over emoties praten. Dat merkte ik vroeger thuis en op school. Ik ben blij dat we daar nu als mensen in evolutie stappen hebben gezet, maar het is nog niet perfect. Daarom blijven we er ook over zingen en muziek maken: het is een manier om die gesprekken te openen, zowel voor onszelf als voor anderen.
Dit bericht op Instagram bekijken
Bij een plaat horen ook ambities. Welke zijn dat bij jullie derde album?
Ik ga niet spreken over een internationale carrière, met het West-Vlaams lijkt me dat niet realistisch (lacht). Alles wat op ons pad komt, is een cadeau. Natuurlijk blijf ik muzikant, ik speel graag live op een podium. Dat is iets waar ik echt naar verlang: terug veel kunnen spelen met de band en dan nog de muziek die me na aan het hart ligt. Dat gevoel zal voor veel muzikanten herkenbaar zijn. We leven in een klein land met veel bands en artiesten die hun plek proberen te vinden. We zullen zien waar we terechtkomen, maar mijn hoop is in ieder geval dat we met onze muziek toch veel mensen kunnen bereiken. Daarnaast willen we blijven creëren, misschien zelfs een vierde plaat maken. Het belangrijkste is dat we plezier hebben bij het spelen en dat we onze muziek kunnen delen met wie ze wil horen.
Je hebt met je broers Dieter en Gunther en je zus Friedl bekend volk in de familie. Hoe kijken zij naar jouw avonturen binnen Ertebekers?
Omdat ze zelf van hun passie hun beroep hebben kunnen maken, begrijpen ze ook goed hoeveel dit voor mij betekent. Ze kennen dat gevoel: je hebt een nieuwe plaat gemaakt, best wel een spannend moment in je leven, iets dat je kunt tonen en delen met mensen. Ik denk dat zij dat gevoel heel goed kunnen plaatsen en waarderen. Ik ervaar ze als grote Ertebrekers-fans en dat is fijn om te ervaren.
Tekst en Interview STEVEN VERHAMME
Programma
11 maart – Club Wintercircus ( Democrazy ), Gent
26 maart – Wilde Westen, Kortrijk
24 april – De Zwerver, Leffinge
Voor meer info —> Instragram.com/ertebrekers
