‘Onderweg’ met Bazart (INTERVIEW)

Mathieu Terryn, Oliver Symons en Simon Nuytten weten op de derde plaat van Bazart opnieuw hun existentiële twijfels als vanouds te verpakken in glorieuze popmelodiën. Die schreeuwen om meegebruld te worden door volle zalen en festivalweides. ‘Onderweg’ klinkt 100% als Bazart en toch is de plaat anders. Meer organisch, minder gehaast, songs die meer ademen. Een groep die duidelijk aan zelfvertrouwen heeft gewonnen.

Is de plaat helemaal ontstaan tijdens de coronapandemie?
OLIVER : De meeste songs zijn in die periode ontstaan. Tijdens de coronabreak hebben we veel tijd gehad om met drie in de studio te zitten en aan de plaat te werken. We zijn er iets voor corona aan begonnen, twee jaar geleden, maar het grootste deel is effectief in de lockdowns ontstaan en opgenomen. Het heeft ons veel ruimte gegeven. Dat maakte het ook anders werken. Het was voor ons eigenlijk een geschenk. We konden intensiever met ons drie aan de cd werken. Bij aanvang van het schrijven konden we alle tijd vrijmaken voor alle ideeën, er waren geen tijdslimieten. Er was weinig te doen en dus was er quasi geen afleiding. Corona heeft ons de tijd geschonken om aan zelfreflectie te doen en goed na te denken over waar Bazart precies voor staat: sterke songs, gekoppeld aan een groots geluid.

Hoe anders is deze plaat in vergelijking met de twee vorige?
SIMON : De eerste plaat hebben we gemaakt om onze identiteit een beetje te creëren. Tonen wie of wat Bazart was en is. De tweede lag in het verlengde daarvan, al hebben we toen ook laten zien dat we ook andere dingen aankonden. Voor plaat drie hebben we nog meer tijd gehad om alles goed uit te werken. De eerste twee platen zijn een logische evolutie tot de uiteindelijke derde. De identiteit van Bazart zit er volledig in. We hebben ons muzikaal verdiept in onze eigen typische sound.

De jonge piepkuiken zijn volwassen geworden, zeg maar koppige hanen. Is dit jullie de meest volwassen plaat?
MATHIEU : Dat denk ik wel. We zijn ook letterlijk ouder geworden en dat scheelt wel. Als je een plaat maakt rond je twintigste zal die anders klinken dan als je een stevige twintiger bent. Dat voel je ook muzikaal, we hebben overal onze tijd genomen en alles grondig uit gepuurd. De songs zijn te herleiden tot piano- en gitaarcomposities zonder veel franjes en dat maakt alles ook volwassen. Soms zijn we gestart vanuit die twee basisinstrumenten, soms vertrokken we gewoon vanuit wat beats. Om de songs te finetunen hebben we vaak teruggegrepen naar de basis. Het echte begin was niet anders dan anders. We zaten met drie samen en zijn muziek beginnen maken volgens een natuurlijk proces.

De plaat heet’ Onderweg’. Lang over nagedacht?
MATHIEU : Het eerste idee was gewoon om de plaat ‘Bazart’ te noemen. We hadden een sterk triogevoel zowel muzikaal als tekstueel. Toen we de plaat toch vanop een afstand gingen bekijken, voelden we wel een zekere thematiek die er onbewust was ingekropen. Zo had ik uiteindelijk door dat de cd ‘Onderweg’ moest heten omdat die thematiek duidelijk in de songs verweven zit. Het is een titel die volledig klopt met de nummers. Tijdens de pandemie heb ik me als tekstschrijver verder geperfectioneerd. Ik zing over belangrijke beslissingen nemen en die tegelijk meteen weer heel hard in twijfel trekken. Omdat het leven nu eenmaal zo in elkaar zit. Ik hoop dat de luisteraar mijn teksten aanvoelt en niet al te létterlijk begrijpt. De sfeer van de woorden vertelt meer dan dat een lineair verhaal dat ooit zou kunnen. De luisteraar kan zijn  eigen invulling geven aan de teksten.

De songs lenen zich uitstekend om zich op grote festivals gespeeld te worden.
Stadionrock zoals we dat dan bestempelen. Is dat ook jullie perceptie?
OLIVER : Ik denk dat we in het verleden al bewezen hebben dat we daar een plaats hebben. We hebben deze muziek niet per se gemaakt om op het grootste podium te staan maar ze leent er zich wel toe, daarvan zijn we ons bewust. De songs hebben iets open en tegelijk iets groots zonder dat we de arrangementen te bombastisch hebben gemaakt. Wie de ambitie heeft trouwens om op de grootste podia te staan, moet die ook kunnen vullen. Die ervaring hebben we als groep intussen.

Hoe erg was het om niet te kunnen spelen?
MATHIEU : Dat was best moeilijk zeker omdat we toch graag publiek zoeken met het publiek. Als je nieuwe songs maakt ben je benieuwd of het publiek daarin mee gaat. Onze eerste twee singles hebben we op de wereld los gelaten en we zijn wel benieuwd wat die met het publiek zullen doen. We zijn dan ook superblij dat we zowel op Werchter Parklife als in de Lotto zullen mogen spelen. Zo kunnen we de nieuwe nummers, waar we hard aan werkten eindelijk live laten horen.

Hebben jullie ok het ‘boys on the road-gevoel’ gemist?
SIMON : Zeker en vast. We spelen sowieso niet zo heel erg veel en dus verlangden we wel om in ‘ons buske’ te kruipen. Dat valt met niets te vergelijken. We zijn blij dat het zich normaliseert en dat we terug de baan op kunnen. We hebben een plaat kunnen maken zoals we die wilden maken, nu willen we de liedjes graag ook live gaan spelen. We hopen dat onze nieuwe songs ook een nieuw publiek kunnen bereiken, mensen die ons nog niet zo goed kennen, denk we maar aan de potentiële fans in Nederland. Daar kunnen we zeker nog groeien. Dat moet onze ambitie blijven. Het maakt ons gelukkig dat we ook op Lowlands mogen spelen en ook in Paradiso gaan optreden. We hopen dat we daar ook nog wat zieltjes kunnen bijwinnen.

Tekst en interview: STEVEN VERHAMME
Foto’s: Bazart

You May Also Like

Sarah van der Meiren, het lief van Axel Daeselaeire, is ons niet onbekend…

Toegegeven…wij wisten het al een tijdje… Maar omdat wij geen primeur-jagers zijn waar andere ...

TEEN CREEPS komen met tweede album (Interview)

De Belgische indierockers van TEEN CREEPS hebben hun tweede album ‘FOREVER’ uitgebracht. De plaat is ...

In (het virtueel) bad met Esmée Rose, de Vlaamse Pretty Woman!

We moeten bekennen, we vielen effe van onze stoel toen we afgelopen week naar Gert ...