Wij trokken gisteren naar de Stadsschouwburg in Antwerpen naar de nieuwe show van Bart De Pauw. Hij belooft stout, maar serveert vooral braaf met een sausje nostalgie. We lachten, we glimlachten en we zagen flarden van de man die we al dertig jaar graag bezig zien. Maar écht stout? Daarvoor bleef zijn nieuwe zaalshow opvallend vaak binnen de lijntjes.
Dit bericht op Instagram bekijken
Er zijn van die titels die verwachtingen scheppen. De stoute Bart De Pauw show is er zo eentje. Je verwacht een komiek die de handschoenen uittrekt, tegen heilige huisjes schopt en ons eraan herinnert dat humor niet eerst langs een morele controlecommissie moet passeren voor we mogen lachen.
Want laat ons eerlijk zijn: humor lijkt vandaag soms een gevaarlijk wapen. Een verkeerde uitspraak, een ongemakkelijke grap of een absurd beeld en de digitale rechtbank opent haar deuren. Een boerka, een bikini of een combinatie van beide: voor je het weet, is er alweer een rel. Terwijl net in die absurditeit vaak de humor schuilt.
Wij zijn dus absoluut voor meer stoutigheid. Meer relativering, meer lef en minder angst om iemand op de tenen te trappen. Niet omdat elke grap goed is of alles zomaar moet kunnen, maar omdat humor ook mag uitdagen, ontregelen en verrassen. Van Monty Python tot Hans Teeuwen: wie grenzen opzoekt, riskeert al eens een wenkbrauw. Dat hoort erbij. Alleen hadden we gehoopt dat Bart De Pauw die grenzen zelf wat vaker zou opzoeken.
Een allergie voor stoutigheid?
De toon wordt meteen gezet wanneer De Pauw grapt dat alle witte mannen naar achteren moeten en alle vrouwen naar voren mogen. Hij hoeft het maar te zeggen en we weten waar hij naartoe wil: stel je voor dat hij zoiets écht zou zeggen, dan stond hij morgen alweer op de voorpagina en mocht hij zich gaan verantwoorden bij De Tafel van Gert. Een knipoog naar de discussie die hij eerder voerde over zijn terugkeer naar het publieke leven.
Een herkenbare opening, met een verwijzing naar de actualiteit en een zelfbewuste knipoog. Maar ook hier blijft de vraag: waar zit de echte angel? De Pauw speelt met de gedachte dat hij niets meer zou mogen zeggen, maar doet vervolgens weinig met die gedachte. Het is een beetje roepen dat je de barricaden op gaat en vervolgens netjes op de stoep blijven staan.
Ook zijn grap over Tom Waes past in dat patroon. De Pauw beweert dat hij allergisch is voor alcohol: een dikke tong, dubbelzien en zwalpen zijn volgens hem gewoon de symptomen. Vervolgens suggereert hij dat Waes bij zijn bekende ongeval misschien ook gewoon een allergische reactie had. Arme Tom, zijn communicatieteam en de VRT, klinkt het.
Dat is op papier een interessante steek naar de manier waarop publieke figuren en hun werkgevers met incidenten omgaan. Er zit een ongemakkelijke vergelijking in, en precies daar had iets scherps kunnen ontstaan. Maar de verwijzing blijft vooral een snelle binnenkomer. De controverse wordt aangeraakt, niet echt uitgebeend. En dat is stilaan het probleem van de avond: De Pauw flirt met stoutigheid, maar trekt zelden echt door.
Eén échte stoute mop. En die blijft hangen.
Er is wel degelijk een moment waarop de show zijn titel even waarmaakt. De grap over het laatste seizoen van Down the Road en een trip naar Mongolië (zonder de pointe te spoilen) is veruit het stoutste moment van de avond. Maar dat net die ene mop eruit springt, zegt veel. De Pauw weet dus nog altijd hoe het moet. Hij kan verrassen, hij durft een grens opzoeken en hij voelt perfect aan wanneer een grap nét wat ongemakkelijker mag worden. Het publiek reageert, en hijzelf lijkt goed te beseffen dat hij hier iets beetheeft. Hij komt er later zelfs nog geregeld op terug.
Alleen: als één mop de reputatie van een anderhalf uur durende Stoute show moet redden, dan is er iets mis met de verhouding tussen belofte en resultaat. Wij hadden graag meer van dat soort momenten gezien. Niet noodzakelijk grover, wel slimmer, gedurfder en minder voorspelbaar. Stoutigheid zit tenslotte niet in het aantal keer dat je het woord ‘stout’ laat vallen, maar in wat je ermee durft te doen.
De man van Melle steelt de show
Gelukkig is er het scherm. Want zodra De Pauw zijn vooraf opgenomen filmpjes laat draaien, verandert de sfeer. De man van Melle maakt opnieuw zijn opwachting, dertig jaar nadat het personage zijn leven begon te leiden. Voor wie met Schalkse Ruiters is opgegroeid, voelt dat als thuiskomen.
Ook de passages met Annelies Schetters en Amy De Winter, bekend uit The Real Housewives, onze vriend en MSTC team-maat Ruben Van Gucht als viriele Boer met meerdere boerinnen aan zijn zijde en Karen Damen als een soort wokepolitie leveren de nodige lachsalvo’s op. Vooral wanneer die laatste op zoek gaat naar mensen die niet inclusief genoeg zijn en de vraag hoe je non-binaire personen aanspreekt, prompt leidt tot de kreet: “Hun?! Zoals Attila?!”
Dit bericht op Instagram bekijken
Daar zit de absurditeit waar we op hoopten. De Pauw zet een overdreven personage neer, drijft een herkenbare maatschappelijke reflex op de spits en laat de humor ontstaan uit het contrast. Geen zwaar betoog, geen ingewikkelde uitleg. Gewoon een goed uitgewerkte sketch. Alleen wringt het dat die filmpjes de sterkste momenten van de avond opleveren. We zitten tenslotte in een zaal voor een live comedyshow, niet voor een compilatie van verloren gewaande televisieschetsen.
Als het scherm meer ballen heeft dan het podium, is dat een compliment voor de filmpjes en een probleem voor de show.
Bart, laat dat zingen toch zitten
En dan zijn er de liedjes. De Pauw waagt zich opnieuw aan muzikale intermezzo’s, onder meer over vakantieperikelen en een onbeantwoorde jeugdliefde. Het klinkt allemaal herkenbaar, maar de teksten blijven te braaf om echt te verrassen. Huilende baby’s op het vliegtuig en Hollanders op vakantie: het zijn onderwerpen waarmee je best een leuke grap kunt maken, maar hier blijven ze te vaak steken in voorspelbare observaties.
Ook vocaal is het niet altijd raak. Er wordt gegrinnikt, hier en daar klapt iemand mee, maar het voelt zelden alsof de zaal écht opgaat in het muzikale avontuur. Eerder alsof het publiek Bart het voordeel van de twijfel gunt. Dat is sympathiek, maar sympathie is geen applausmeter voor kwaliteit.
De afsluiter wordt wel warm onthaald en levert een staande ovatie op. Wanneer De Pauw daarna nog een keuze voorlegt, een liedje of beelden achter de schermen, kiest de zaal opvallend luid voor die laatste optie.
Dat moment vat de avond eigenlijk perfect samen. De mensen willen de Bart zien die personages bedenkt, situaties uitvergroot en met enkele rake beelden meer zegt dan met een hele songtekst. De televisie-Bart, zeg maar.
Fan zijn is geen vrijgeleide
We schrijven dit niet als buitenstaanders die even komen vertellen hoe het allemaal beter moet. Integendeel. We zijn fans van het eerste uur, en dat mag je letterlijk nemen. Zo’n dertig jaar geleden maakten we op jeugdkamp zelf een volledige aflevering van Schalkse Ruiters, inclusief filmpjes met De man van Melle. Dat zegt genoeg over de impact die De Pauw destijds op ons had. We hebben trouwens de scenario’s nog liggen, mocht hij eraan denken een derde show te maken en wat input nodig hebben.
Onze verwachtingen lagen dus hoog. Zijn eerste zaalshow vonden we sterk, juist omdat die eerlijk en ontwapenend aanvoelde. We zagen toen iemand die opnieuw contact zocht met zijn publiek, daar op een natuurlijke manier in slaagde en dat ook na jaren van verbanning ook gewoon verdiende. Niemand is in het medialandschap harder door het stof moeten gaan dan Bart De Pauw… en dit omdat er, in het geval van Bart, geen grote zender bij mediabedrijven zaken op een of andere manier afgekocht werden. Dit in tegenstelling tot enkele andere TV-figuren waar minstens even dikke boeken over geschreven kunnen worden… een publiek geheim.
Terug naar deze tweede show, die mist diezelfde frisheid. Ze voelt oppervlakkiger, minder gedurfd en soms zelfs wat vrijblijvend. Er zijn leuke momenten, er wordt gelachen en het talent is duidelijk nog aanwezig. Maar de titel belooft meer dan de voorstelling uiteindelijk waarmaakt. En dat brengt ons terug bij humor in 2026. Wij willen helemaal niet terug naar een wereld waarin alles zomaar moet kunnen zonder kritiek. We willen wel terug naar een wereld waarin een komiek een risico durft nemen, waarin absurditeit niet meteen verdacht is en waarin we onszelf niet voortdurend zo ernstig nemen.
Bart De Pauw had met deze show de kans om dat te doen. Om te laten zien dat stout niet hetzelfde is als kwetsen, maar evenmin hetzelfde als voorzichtig rond een gevoelig onderwerp cirkelen. Om ons te laten lachen met de gekte van deze tijd, ook wanneer dat lachen een beetje schuurt. Hij doet het af en toe. Alleen veel te weinig.
Zouden we naar een derde show gaan? Misschien. Wie dertig jaar fan is, gooit zijn oude liefde niet na één mindere avond meteen buiten. Maar we hopen wel dat Bart de volgende keer wat minder tijd besteedt aan uitleggen hoe stout hij kan zijn, en wat meer aan het daadwerkelijk bewijzen ervan.
Want beste Bart: wij zijn klaar om weer eens ongegeneerd te lachen. Nu jij nog.
Onze score: 2,5/5
Leuke filmpjes, nostalgische herkenning en enkele geslaagde momenten, met de mop over Down the Road als uitschieter. Maar de live comedy blijft te braaf, de liedjes voegen weinig toe en de stoutigheid zit vooral in de titel. Een gemiste kans zeker voor wie weet hoe goed Bart De Pauw kan zijn.
Natuurlijk… smaken verschillen en de ene zijn humor is de andere niet. Wens je het zelf te ervaren, dan zijn er nog tickets te bestellen van zijn tour. Hoe? HIER.
Oh ja, wat we wel niet willen laten liggen voor een gezellig familieavondje tijdens bijvoorbeeld de kerstdagen? De Man van Melle bordspel… dat lijkt ons ook wel iets.
Cover: Bart De Pauw
