Met de komst van de Alpine A390 slaat Alpine een nieuwe weg in. Geen lichtvoetige tweezitter zoals de Alpine A110, maar een forse, volledig elektrische cross-over. Of zoals ze het zelf noemen: een ‘Sport Fastback’. Puristen zullen fronsen, maar tegelijk voelt dit als een onvermijdelijke stap richting een groter publiek.
Nadat we al eens een week met de heerlijke A290 GTS op pad waren geweest, trokken we met de A390 naar de glooiende wegen rond de ‘Couckestad’, ook wel eens Durbuy genoemd, voor een tweedaagse test, inclusief overnachting in het luxueuze Les Sanglier des Ardennes en culinaire stops bij Le Grand Verre en La Bru’sserie, daar waar sterrenchef Wout Bru zijn signatuurgerechten serveert. Een setting die perfect past bij de ambitie van deze Alpine: messcherp maar ook luxueus en verfijnd.
Groter, zwaarder, anders
Met zijn 4,61 meter lengte en een gewicht van ruim 2,1 ton is de A390 een buitenbeentje binnen het Alpine-universum. Onderhuids schuilt een indrukwekkende elektrische aandrijflijn met drie motoren en vierwielaandrijving. De GT-versie levert 400 pk (661 Nm aan koppel), terwijl de GTS tot 470 pk (en 824Nm aan koppel) gaat, meer dan voldoende om in respectievelijk 4,8 sec (GT) of 3,9 sec (GTS) naar 100 km/u te sprinten (GT). Ons testmodel? De GT-versie, daar de GTS pas in het najaar bij ons verwacht wordt.
Toch voelt deze Alpine anders aan dan zijn speelse voorgangers. Op de kronkelende wegen doorheen de Ourthe-vallei merk je meteen dat dit geen lichtgewicht danser is… maar zeker ook geen tank. De ophanging is sportief maar toch ook redelijk hard, iets wat we konden merken op de iets minder effe wegen van onze Waalse vrienden. Zodra de grovere putten plaats gemaakt hebben voor iets nieuwere betonbanen, voelt het wel comfortabel aan en slikt de A390 GT de iets minder oneffenheden fijntjes weg.
Hoewel ze bij Alpine pretenderen dat de A390 GT(S) op een racetrack dezelfde tijd neerzette dan zijn sportieve, fossielaangedreven speelvogel, de A110, die we trouwens op een fantastische roadtrip doorheen de Alpen trakteerde, misten we hier toch iets meer dat scherpe kantje. Hoewel echt missen? De geavanceerde torque vectoring doet perfect zijn werk waardoor de auto wendbaarder oogt dan zijn gewicht doet vermoeden. De dubbele motoren achteraan zorgen ervoor dat het buitenste wiel in een bocht meer koppel krijgt, wat de auto subtiel helpt roteren. In Track-modus wordt dat effect nog iets uitgesprokener. Geen effect op het draaien van de modus-knop… de ophanging. Die blijft, in welke modus je ook rijdt, steeds hetzelfde.
Het resultaat: een efficiënte, neutrale wegligging met een vleugje speelsheid. En toch… de wetten van de fysica blijven gelden. In snelle bochtencombinaties voel je nog steeds dat dit een zware SUV is. Hij mist de lichtvoetige magie van de A110. Maar is dit verkeerd? Bekijk zijn afmetingen, zijn gewicht en je hoeft geen wetenschapper te zijn dat het gewoon allemaal minder speels is… een neen, daar is niks verkeerds mee.
Dorstig karakter
Tijdens onze rit door het heuvelachtige landschap rond Durbuy kwam de A390 het best tot zijn recht als snelle, comfortabele cruiser. Lange bochten, vloeiende trajecten en ontspannen kilometers passen beter bij zijn karakter dan agressief bochtenwerk. De combinatie van luxe interieur, degelijke afwerking en praktische bruikbaarheid (met 532 liter kofferruimte) maakt hem tot een volwaardige daily driver.
Al viel één aspect wel op: het verbruik. In theorie haalt de A390 een rijbereik (WLTP) tot zo’n 550 kilometer, maar in de praktijk, zeker op heuvelachtig terrein en met een stevige rechtervoet van onze ‘Auto-info‘-collega, zakt dat cijfer merkbaar. Wie het potentieel benut, ziet de batterij sneller leeglopen dan verwacht. Het eerste deel haspelden we af aan, hou u vast, 35 kWh/100km… een cijfer dat we, met ondergetekende achter het stuur, nog hebben kunnen terugbrengen tot 30 kWh/100km. Spreken we over ‘normaal’ rijgedrag, zal dit ongetwijfeld nog wel wat zakken richting een realistischere 23 à 25 kWh/100km.
Nieuwe realiteit
De A390 is een mijlpaal voor Alpine: hun eerste SUV, eerste elektrische model met vierwielaandrijving én eerste toepassing van torque vectoring met drie motoren. Het is een duidelijke breuk met het verleden, maar tegelijk ook een noodzakelijke evolutie. Net zoals Porsche ooit puristen choqueerde met de Cayenne, zou ook deze A390 wel eens de sleutel kunnen zijn tot een duurzame toekomst voor het merk.
Conclusie? Dit is geen A110 op stelten, maar een compleet nieuw hoofdstuk. Minder speels, meer volwassen en misschien wel gericht op een andere bestuurder. De hippe kerel of chick die graag snel rijdt, die minder mainstream durft te zijn maar evengoed geniet van een gezinsweekendje Ardennen inclusief een vleugje luxe.
Oh ja de prijs? Een vanafprijs van 67.500 euro, te configureren HIER.
